چقدر نوشتن درباره فیلمهایی که دوست نداریم آسان و در مقابل نوشتن حتی چند خط در مورد فیلمهایی که تاثیر عمیقی روی ما می گذارند مشکل و حتی دردناک است. شاید تجربه لذت بردن از فیلم یک تجربه کاملا پیچیده و وصف نشدنی باشد. تجربه دیدن فیلم تصادف (Crash) برنده جایزه اسکار بهترین فیلم امسال (۲۰۰۶) برایم لحظاتی زیبا و لذت بخش به همراه داشت خصوصا اینکه فیلم را با کیفیت عالی و با فراغ بال می دیدم. فیلمی که توصیه می کنم اگر هنوز ندیده اید حتما هرچه زودتر ببینید.تصادف از آندسته فیلمهایی است که نمی توان ...

آن را در ژانر خاصی جا داد. در عین حال که درام است و تراژدی لحظات زیادی از تعلیق دلهره و حتی کمدی در خود دارد. داستان فیلم در عین پیچیدگی ساده و سرراست است. داستان زندگی افرادی که خواسته یا ناخواسته بر زندگی یکدیگر اثرات خوب با بد می گذارند و می روند ( یا می مانند). در این میان اما روح سرد و ترسناک جامعه ای که در آن زندگی می کنیم ( در این فیلم : لوس آنجلس ) شاید دلهره آور ترین کاراکتر همه فیلم باشد. با اینکه داستان تصادف در آمریکا می گذرد اما یکی از اصلی ترین دلایل درگیر شدن من با فیلم در جهانی بودن مفهوم فیلم نهفته است. مشکلات و روابطی که در فیلم می بینیم به راحتی می تواند در همین جامعه خودمان و حتی برای خودمان اتفاق بیافتد. شاید ذات انسان را گریزی از نشان دادن خوی غیر انسانی خود نیست. فیلم را از منظری دیگر اما می توان بیانیه ای ناب در باب گفتگوی تمدنها دانست. گفتگویی که می تواند در صورت عملی شدن راهکاری برای نجات از منجلاب بدبختی های انسان امروز فراهم کند.فیلمی که شاید بهتر از صدها جلسه سخنرانی در روح و جان بیننده منزل می کند و او را به فکر ( و شاید عمل ) وا می دارد هر چند نمی توان امید چندانی به اصلاح ذات غیر انسانی انسان داشت.