آن را در ژانر خاصی جا داد. در عین حال که درام است و تراژدی لحظات زیادی از تعلیق دلهره و حتی کمدی در خود دارد. داستان فیلم در عین پیچیدگی ساده و سرراست است. داستان زندگی افرادی که خواسته یا ناخواسته بر زندگی یکدیگر اثرات خوب با بد می گذارند و می روند ( یا می مانند). در این میان اما روح سرد و ترسناک جامعه ای که در آن زندگی می کنیم ( در این فیلم : لوس آنجلس ) شاید دلهره آور ترین کاراکتر همه فیلم باشد. با اینکه داستان تصادف در آمریکا می گذرد اما یکی از اصلی ترین دلایل درگیر شدن من با فیلم در جهانی بودن مفهوم فیلم نهفته است. مشکلات و روابطی که در فیلم می بینیم به راحتی می تواند در همین جامعه خودمان و حتی برای خودمان اتفاق بیافتد. شاید ذات انسان را گریزی از نشان دادن خوی غیر انسانی خود نیست. فیلم را از منظری دیگر اما می توان بیانیه ای ناب در باب گفتگوی تمدنها دانست. گفتگویی که می تواند در صورت عملی شدن راهکاری برای نجات از منجلاب بدبختی های انسان امروز فراهم کند.فیلمی که شاید بهتر از صدها جلسه سخنرانی در روح و جان بیننده منزل می کند و او را به فکر ( و شاید عمل ) وا می دارد هر چند نمی توان امید چندانی به اصلاح ذات غیر انسانی انسان داشت.