فیلم برنده اسکار آلمودوار به نوعی رومئو و ژولیت معاصر اسپانیاست. فیلمی خالص در باره عشق. عشق تا پای مرگ. فیلم روایتی غیر خطی دارد و در این روایت جابجا، با دو مرد و دو زن آشنا می شویم. دو مرد که عاشقند. عاشق دو زنی که هر یک به علت حادثه ای به کما رفته اند و از لحاظ مغزی مرده اند. آن هم درست در زمانی که دو عاشق به اوج این رابطه عاشقانه رسیده اند. اما نحوه برخورد این دو مرد با فاجعه متفاوت است. یکی چهار سال از عمرش را به پای عشقش می سوزد و می سازد و دیگری به حکم عقل دل از معشوق می شوید.

آشنایی من با سینمای اسپانیا خیلی عمیق و طولانی نیست و محدود می شود به دیدن چند فیلم اخیر آلمودوار و البته آلخاندرو آمنه بار. با این حال در همین مدت کم و چند فیلمی که دیده ام دریافته ام که این سینما با آن داستانگویی عالی و انسانی اش قرابت بیشتری با روحیات انسانی ما دارد. برخلاف سینمای این روزهای آمریکا که اغلب بیش از یک سوژه جالب - و شاید هم بدرد نخور - چیزی برای ارائه ندارند فیلمهای اروپایی به شدت با انسان و سوژه های انسانی درگیرند و به همین خاطر پس از دیدن این فیلمها حداقل احساس یا خاطره ای در ذهنمان برای مدتی هم که شده باقی خواهد ماند.

دیدن این فیلم آلمودوار را به همه کسانی که مشتاق درک پیچیدگیهای احساسی بشر در غالبی ساده و روان هستند توصیه می کنم.